در روز پنجم اسفند سال 1284 هجری شمسی در محله  ی خیابان که یکی از محله های قدیمی شهر تبریز میباشد کودکی چشم به جهان گشود که نامش را رسول گذاشتند و بعدها نام این محله (خیابان) و اسم شهری که آن متولد شده بود به عنوان قسمتی از اسم و فامیلی آن مولود بر روی سنگ قبرش حک گردید یعنی با نام "حاج رسول دادخواه خیابانی تبریزی".
نام پدرش مشهدی جعفر بود و مادرش نیز آسیه  نام داشت.
آسیه زنی بسیار مظلوم و آرام بود و آنطوری که دخترش (ربابه) تعریف میکرد او یکی از زنهای پاکدامنی بوده است که در جلسه های روضه امام حسین (ع) بسیار گریان میشد و زیاد اشک میریخت.

بازیهای روزگار کم کم رسول را در سنین جوانی به راههای خلاف کشانید ٬به خصوص بعد از سنین بیست و چهار پنج سالگی که او مجبور شد شهر و دیارش تبریز را رها کند و به تهران بیاید.
در محرم  آن سال  در یکی از این شبهای دهه اول محرم ٬رسول ترک به سوی هیئتی به راه افتاد.مسئولین و بعضی از شرکت کننده های در آن هیئت از اینکه رسول ترک به هیئت و جلسه آنها می آمد بسیار ناراحت و ناخشنود بودند.با این حال رسول فکر میکرد میتواند در آن جلسات هر کاری که هر یک از اعضای هیئت میکند او نیز انجام دهد. او حتی بدش نمی آمد تا در نظم و ترتیب بخشیدن به مراسم عزاداری نیز دخالت کند!هر چند که همه حرکتها و کارهای رسول با نوعی شلوغکاری همراه بود اما به وجه اساس و ریشه این نارضایتی ها و دلخوری های اهل هیئت بخاطر این شلوغکاریها نبود! آنها از مرام و شخصیت رسول ناراحت بودند.فکر میکردند که وجود و حضور چنین آدمی هیئت و جلسه عزاداری و توسل را از شور و اخلاص و صفا باز میدارد و حق هم در ظاهر با آنها بود، زیرا رسول آدمی قلدر و لات و لاابالی بود. او مردی بود که به فسق و زورگویی شهرت داشت و یکی از قلدرهای شروری بود که مأمورهای کلانتری های تهران از اینکه بخواهند با او برخوردی جدی داشته باشند بیم و هراس داشتند.
اما رسول ترک با تمام این گمراهی هایی که داشت یک صفت و خصلت نیکو وعجیبی نیز داشت! او دوست داشت در ماههای محرم در هر شکل و حالتی که هست در جلسه های سوگواری و روضه سرور آزادگان عالم٬حضرت حسین بن علی (ع) شرکت کند.این ارادت به حدی بود که او قبل از اینکه بخواهد به سوی جلسه ی روضه و هیئت حرکت کند ابتدا دهانش را برای لحظاتی کوتاه زیر شیر آب میگرفت و به خیال خودش دهانش را به این شکل آب می کشید تا دیگر به دلیل شرب خمر نجس نباشد و آنگاه به سوی هیئت و جلسه روضه ای به راه می افتاد.
رسول ترک آن شب نیز وارد هیئت شد. بسیاری از نگاههایی که به او می افتاد محترمانه و مهربانانه نبود. مسئول هیئت هم که آدمی خوش سیما و با صفا بود با دیدن و مشاهده رسول٬ناراحت به نظر میرسید.
 دقایق زیادی از آمدن و حضور رسول نگذشته بود که  جوانی از میان مسئولین هیئت  بلند شد و یک راست به سوی رسول رفت و مشغول صحبت با او شد.

کم کم آثار ناراحتی و غضب در صورت رسول ظاهر گشت. رسول ساکت بود و فقط با ناراحتی به حرف ها و صحبت های آن جوان گوش میداد.
آن جوان که خود را فرستاده ی  مسئول هیئت معرفی کرده بود با صراحت و بدون هیچ ملاحظه و ترسی٬ به رسول حالی کرده بود که باید از مجلس بیرون برود و دیگر حق ندارد در هیئت و جلسه ی آنها شرکت کند.
معلوم بود که رسول از اینکه او را از جلسه امام حسین (ع) بیرون می کنند به خشم آمده است. او از روی ناراحتی نمی توانست سخنی بگوید. در حالی که خودش را کنترل می کرد٬به سختی از جایش بلند شد. برای لحظاتی سکوت و خاموشی بر مجلس سایه افکنده بود. در آن لحظات بعضی ها گمان می کردند که او الان دعوا و جنجالی به راه خواهد انداخت. ارادت و اعتقاد رسول به امام حسین (ع) به اندازه ای بود که به او اجازه نمیداد تا از خادمان و ارادتمندان  امام حسین (ع) کینه و عقده ای به دل بگیرد و دعوا و زد و خوردی به راه بیاندازد.پس به آرامی از هیئت خارج شد.
آن شب پایان رسید! هنوز آفتاب طلوع نکرده بود که دری باز شد و مردی از خانه اش بیرون دوید.
 او به جلوی خانه ی رسول رسید و شروع به در زدن نمود.
رسول در را باز کرد.مردی که پشت در ایستاده بود همان مسئول هیئت بود .
 مسئول هیئت در حالی که بر روی پنجه های پایش ایستاده بود هیکل و جثه قوی و بزرگ رسول را در آغوش گرفته بود .
او بعد از معذرت خواهی ها و دلجویی های فراوان از رسول خواست تا حتماً در شب های آینده در جلسه های آنها شرکت کند و تمام اتفاقات و حرف های شب گذشته را فراموش کند. 
در حالیکه سعی داشت زودتر برود تا بیش از این توضیحی ندهد و دلیل این تغییر نظر و رفتارش را بیان کند٬رسول مانع از رفتنش شد. رسول می دانست که مسئول هیئت بدون علت عقیده اش تغییر نکرده است. او پافشاری و اصرار داشت تا علت این تغییر را بداند.
مشاهده یک خواب و رؤیایی عجیب باعث شده بود تا مسئول هیئت از اینکه در شب گذشته٬رسول را از جلسه امام حسین (ع) بیرون کرده به شدت پشیمان و نادم بشود.

تقدیر و اراده خداوند بر این تعلق گرفته بود تا مسئول هیئت دراولین دقیقه های صبح و در همان جلوی خانه رسول همه ی خوابش را برای رسول بازگو کند و  رساننده یک پیام و دعوتی رمزدار از جانب امام حسین (ع)برای رسول باشد.
شب گذشته در عالم خواب دیده بود٬در شبی تاریک در صحرای کربلا قرار دارد. او در خواب دیده بود که خیمه ها و اصحاب امام حسین (ع) در یک طرف می باشند و  خیمه های لشکریان یزید (لعنت الله علیهم اجمعین) در سویی دیگر. مسئول هیئت تصمیم می گیرد برای مشاهده ی اوضاع و احوال خیمه های امام
 حسین (ع) به سوی خیمه های آن حضرت حرکت کند.
هنوز بیشتر از چند قدم بر نداشته بود که ناگاه متوجه میشود سگی در حال پاسبانی و نگهبانی از خیمه های امام حسین (ع) است. آن سگ با پارس و حمله های جسورانه اش به هیچ غریبه ای اجازه نمیداد به خیمه های امام حسین (ع) نزدیک شود.
مسئول هیئت قدم بر میدارد و با احتیاط به سوی خیمه های سیدالشهداء حرکت میکند ولی آن سگ به سوی او نیز حمله ور میشود و با سماجت مانع از نزدیک شدن وی به خیمه های حسینی میگردد. 
وی در آن تاریکی و ظلمت شب با آن سگ درگیر می شود و می خواهد خودش را به خیمه ها برساند. او به سختی و با کوشش زیاد در حال رها شدن از آن سگ بوده است که ناگهان با نگاه به سر و کله آن سگ متوجه یک منظره بسیار عجیب  و غریبی میگردد.
مسئول هیئت با گریه و اشک به رسول ترک میگوید:
«... رسول! من در حالیکه با آن سگ رو در رو شده بودم یکدفعه متوجه مسئله عجیبی شدم، من ناگهان متوجه شدم که سرو صورت آن سگ سر و صورت توست، این سر و کله تو بود که بر روی هیکل و بدن آن سگ قرار داشت؛ رسول! در واقع این تو بودی که در حال پاسداری از خیمه های امام حسین (ع) بودی...»
رسول ترک بعد از شنیدن رویای مسئول هیئت شروع به گریه و زاری میکند، او ناله کنان، تند تند از مسئول هیئت میپرسیده است: «... راست میگویی یعنی واقعاً من سگ نگهبان خیمه های اما حسین (ع) بودم؟... » و سپس بعد از درآوردن صدای سگها با شور و وجدی آمیخته به گریه و اشک فریاد میکشیده است:«از این لحظه به بعد من سگ حسینم... خودشان مرا به سگی قبول کرده اند...»
ادامه دارد...